Als ik mijn ogen sluit

Film

Wanneer de vrouwen hun ogen sluiten, komen deze 'vergeten' verhalen opnieuw naar boven. Er zijn weinig foto's en er is bijna geen filmmateriaa…

Wanneer de vrouwen hun ogen sluiten, komen deze 'vergeten' verhalen opnieuw naar boven. Er zijn weinig foto's en er is bijna geen filmmateriaal van de kampen, maar er zijn honderden tekeningen gemaakt door de vrouwen en kinderen in het kamp. Regisseur Pieter van Huijstee, die zelf een persoonlijke band heeft met deze geschiedenis omdat zowel zijn moeder als oma tot de overlevenden van kamp Tjideng behoorden, stelt in de film de vragen die hij nooit aan zijn moeder heeft durven stellen. Het levert aangrijpende verhalen op, waar veel vrouwen jarenlang over gezwegen hebben. Na de oorlog was er weinig erkenning voor het leed wat hen in die tijd is aangedaan. Zij hebben geleerd erover te zwijgen. Nu nog, op latere leeftijd, komen diezelfde gevoelens van woede en verdriet naar boven en herleven ze de pijn. De prachtige, indringende tekeningen uit de kampen, óók getuigenissen, maken de verhalen en de geschiedenis nog meer invoelbaar.

Wanneer

Locatie